Αφηγήσεις Μαχητών ζωής
Δέσποινα Kαϊττάνη
Ασθενής
Τα πιο δύσκολα Χριστούγεννα της Δέσποινας κι ένα μήνυμα… «Υπάρχει ζωή και μετά τις χημειοθεραπείες»
Η ιστορία της Δέσποινας Kαϊττάνη – Βγήκε νικήτρια από την πιο δύσκολη μάχη της ζωής της – Το κουβάρι που την έβαλε σε περιπέτειες – Ο σύντροφος κατά τη φοιτητική της ζωή που την εγκατέλειψε όταν αρρώστησε – Όταν γνώρισε τον άνδρα της ζωής της και όταν διέψευσε τους γιατρούς κάνοντας με άνεση δυο παιδάκια – Υπάρχει ζωή και μετά τις χημειοθεραπείες…. το μήνυμα που στέλνει με ένα πλατύ χαμόγελο.
Μία νεαρή κοπέλα από τη Λάρνακα βρίσκεται στο 4ο έτος των σπουδών της στη φυσική στο Ηράκλειο Κρήτης, όταν μία μέρα του Νοεμβρίου του 2004, ενώ κοιταζόταν στον καθρέφτη διαπιστώνει ένα περίεργο εξόγκωμα στο λαιμό της. Πηγαίνει αμέσως σε ωτορινολαρυγγολόγο της περιοχής και μετά από σειρά εξετάσεων βλέπει την ανησυχία του. Κάτι σοβαρό έχει.
Λέμφωμα στους αδένες. Κακοήθης μορφή καρκίνου.
Έρχεται εσπευσμένα στην Κύπρο και ακολουθούν οι πιο δύσκολοι μήνες της ζωής της.
Η Δέσποινα Καϊττάνη σε ηλικία 22 ετών, 6 Δεκεμβρίου, εισήχθη στο Μακάρειο Νοσοκομείο για να δώσει το δικό της αγώνα με τις χημειοθεραπείες.
«Θα κοιμηθώ και εάν δεν ξυπνήσω δεν με πειράζει»
«Ήταν όλα τόσο πρωτόγνωρα για μένα. Δεν είχα ακούσει πότε ξανά στη ζωή μου τις λέξεις λέμφωμα, βιοψία, χημειοθεραπεία. Απλά θυμάμαι αυτό που παρακαλούσα πάρα πολύ έντονα ήταν ότι οι οποιεσδήποτε αλλαγές που θα γίνουν πάνω μου, να γίνουν όσο πιο ομαλά γίνεται για να μπορέσω να το δεχθώ. Το αντιμετώπισα με πολλή δύναμη. Είχα τεράστια ψυχική δύναμη που δεν έχω σήμερα όταν το σκέφτομαι. Είχα πίστη. Είχα φθάσει στο σημείο με τις προσευχές να νιώθω τόσο μεγάλη ηρεμία. Έλεγα ‘θα κοιμηθώ και εάν δεν ξυπνήσω δεν με πειράζει’. Τους δικούς μου δεν τους είδα ποτέ να μαραζώνουν, να κλαίνε ή να λυγίζουν ακόμα και στα πιο δύσκολα μου», είπε η Δέσποινα, μιλώντας στη Cyprus Times δεκατρία χρόνια μετά την περιπέτεια υγείας που είχε.
Το άγχος ότι θα χάσει τα μαλλιά της
Η μεγάλη της ανησυχία ήταν τι θα γινόταν με την εμφάνιση της κατά τη διάρκεια των χημειοθεραπειών. «Η πιο μεγάλη αλλαγή είναι ότι πέφτουν τα μαλλιά σου. Είχα μακριά μαλλιά και που συνέστησαν οι γιατροί να αρχίσω να τα κονταίνω για να συνηθίσω την αλλαγή. Γίνεται πολύ σταδιακά. Εγώ νόμιζα ότι θα μπω σε χημειοθεραπεία και από την πρώτη μέρα θα έπεφταν. Αλλά έβαλα και περούκα και μαντήλι. Μετά από αρκετούς μήνες χημειοθεραπείας κουράζεσαι τόσο πολύ που δεν σε νοιάζουν τελικά οι τρίχες. Είχα πάρα πολλούς εμετούς. Ήταν το πιο δύσκολο για εμένα. Τον Γενάρη πήγα πίσω Ηράκλειο να δώσω εξεταστική δεν πέρασα κανένα μάθημα, αλλά ήθελα να πάω, έτσι ήταν η ψυχολογία μου».
25 Μαρτίου 2005 πανικοβλήθηκε
Ο πρώτος κύκλος θεραπειών ολοκληρώθηκε τέσσερις μήνες μετά, ωστόσο τα νέα δεν ήταν ευχάριστα. Το εξόγκωμα μεγάλωνε, αντί να εξαφανίζεται. Οι γιατροί την καθησύχασαν. «Θα το αντιμετωπίσουμε».
Για το Μακάρειο Νοσοκομείο η Δέσποινα έχει να πει μόνο το καλύτερα. «Οι γιατροί και το προσωπικό είναι απίστευτοι», αναφέρει.
Αρχίζει νέο κύκλο θεραπειών που ολοκληρώνεται τον Σεπτέμβριο του 2005.
Από το Μακάρειο θυμάται τους ανθρώπους που γνώρισε. Είδε πολλά περιστατικά και δεν ένιωθε ότι ήταν μόνη. Έγινε το δεύτερο της σπίτι και οι άνθρωποι του οικογένεια της.
«Με προσέγγιζαν άτομα που δεν τα ήξερα και μου έδιναν δύναμη. Μου έλεγαν εδώ που είσαι ήμουν και εδώ που είμαι τώρα θα έρθεις. Έγιναν καλά με τις θεραπείες».
Το πιάνο που ζήτησε
Την πλησίασαν και από τον Παγκύπριο Σύνδεσμο για παιδιά με καρκίνο και συναφείς παθήσεις «Ένα όνειρο, μία ευχή» και την ρώτησαν τι δώρο επιθυμούσε. Της χάρισαν ένα πιάνο, το οποίο της έδωσε μεγάλη χαρά. Το έχει μέχρι και σήμερα στο σαλόνι του σπιτιού της.
Η απόρριψη από τον σύντροφο της, ο νέος έρωτας και τα παιδιά που της είπαν ότι δεν θα έκανε ποτέ
Ο σύντροφος της κατά τη φοιτητική της ζωή την εγκατέλειψε, καθώς δεν μπορούσε να αντέξει την περιπέτεια υγείας της. Τα χρόνια πέρασαν κι ένας άλλος άνθρωπος μπήκε στη ζωή της.
Από την πρώτη στιγμή του ανέφερε τη μεγάλη της έγνοια. Τον ενημέρωσε ότι λόγω της ασθένειας που πέρασε τη διαβεβαίωσαν οι γιατροί ότι δεν θα μπορούσε να τεκνοποιήσει.
Αυτός ο νέος την σφιχταγκάλιασε και την διαβεβαίωσε ότι αυτό ήταν κάτι που δεν τον πείραζε και ότι θα συνεχίσουν μαζί τη ζωή τους.
Το θαύμα έγινε!
Η Δέσποινα παντρεύτηκε και με μεγάλη ευκολία απέκτησε τα δυο της παιδάκια διαψεύδοντας τους πάντες. Η ευτυχία της μεγάλη. Σήμερα στα 34 της χρόνια ζει στη Λάρνακα με την οικογένεια της. Είναι καθηγήτρια φυσικής σε ιδιωτικό σχολείο της πόλης και δασκάλα τζούντο. Το πλατύ της χαμόγελο, το οποίο δεν έσβησε ποτέ ακόμα και τότε, παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα χαρακτηριστικά της!
Δεκατρία χρόνια μετά στέλνει το μήνυμα προς όλους ότι υπάρχει ζωή και μετά τις χημειοθεραπείες και μάλιστα είναι καλύτερη γιατί είναι πιο γλυκιά!
Η Δέσποινα είνα ενεργό μέλος σε διάφορους συνδέσμους και δίνει δύναμη σε ανθρώπους που βρίσκονται αντιμέτωποι με τον καρκίνο και άλλες συναφείς ασθένειες.
Της Χριστιάνας Τσαγγάρη
27.11.2017