Αφηγήσεις Μαχητών ζωής
Άντρη Προδρόμου
Ασθενής, Μέλος και Εθελόντρια Παγκύπριου Αντιλευχαιμικού Συνδέσμου Ζωή
Σε αυτή τη ζωή, είναι πολλοί οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν διάφορα προβλήματα και καλούνται να δώσουν τη δική τους προσωπική μάχη. Η δική μου ιστορία ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2014, στα 31 μου χρόνια.
Μία ασθένεια που εισέβαλε βίαια και ξαφνικά στην ζωή μου και δεν με λύγισε, αφού την κοίταξα κατάματα, την αντιμετώπισα με θάρρος και σήμερα δεν αφήνω ούτε λεπτό να περάσει αναξιοποίητο.
Προηγήθηκαν συμπτώματα, όπως έντονη αιμορραγία και μώλωπες στο σώμα. Η διάγνωση έδειξε οξεία προμυελοκυτταρική λευχαιμία 3ο στάδιο που ανήκει στην κατηγορία ΟΜΛ - οξεία μυελογενής λευχαιμία. Η ΟΜΛ θεωρείται σχετικά σπάνια και εξελίσσεται ραγδαία και είναι θανατηφόρα μέσα σε διάστημα λίγων ημερών αν δεν αντιμετωπιστεί.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά τα λόγια του συμπαθέστατου γιατρού ‘Αντρη θα περάσουμε κάποιους δύσκολους μήνες, αλλά είσαι τυχερή γιατί προλάβαμε τα χειρότερα. Θέλω ότι νιώθεις να με ρωτάς και όταν πονάς και ότι νιώθεις να μου το λες. Και ξεκίνησαν από το ίδιο κιόλας απόγευμα οι χημειοθεραπείες.
Ούτε πανικοβλήθηκα, ούτε αγχώθηκα, κανένα συναίσθημα.. Ήξερα πως από την στιγμή που ο γιατρός μου το επιβεβαίωσε, έπρεπε να δώσω μια μάχη.
Έπειτα ακολούθησαν υποχρεωτικά οι ζόρικες χημειοθεραπείες, (4 κύκλοι ενδοφλέβιες χημειοθεραπείες και μετέπειτα 22 χάπια την ημέρα) ζαλάδες, πόνοι στα κόκαλα, εμετοί, πυρετοί, απώλεια μαλλιών, βάρους, τα πάντα. Χρειάστηκα και αρκετές φορές μετάγγιση αίματος, αιμοπετάλια. Ένα χρόνο πλήρως αλλοιωμένη. Αλλά άντεξα γιατί ήθελα να ζήσω.
Αισθάνθηκα σαν ένας στρατιώτης που προετοιμάζεται για μάχη. Ήταν η δουλειά μου να γίνω πιο σκληρή και να ετοιμαστώ για τις θεραπείες και αργότερα για την αποκατάσταση της υγείας μου. Δεν ξέρω πώς και γιατί αλλά πιστεύω πως όλοι μέσα μας κρύβουμε μια απίστευτη δύναμη. Και όταν είσαι θετικός άνθρωπος και έχεις θέληση για ζωή τότε αξίζει λοιπόν να το προσπαθήσεις, να το πολεμήσεις. Εγώ συλλογιζόμουν συνεχώς, έκανα όνειρα και έβλεπα το μέλλον και σκεφτόμουν πότε θα έρθει η ώρα να υλοποιήσω τους στόχους και τα όνειρα μου.
Χειρότερος εφιάλτης μου, το πότε κόκκινο, πότε πορτοκαλί και πότε μπλε υγρό στις φλέβες μου που ακόμη και σήμερα όταν μου παίρνουν αίμα, η εικόνα μου θυμίζει το τότε.
Πολλές φορές η αρρώστια μπορεί να είναι ευλογία. Σου δίνει ένα χαστούκι που σε κάνει να εκτιμάς τα πράγματα διαφορετικά. Η ζωή είναι μια ευκαιρία που πρέπει να εκμεταλλευτείς! Να κάνεις πράγματα που σε ευχαριστούν, που σε γεμίζουν χαρά και αγάπη. Δεν με νοιάζει πλέον τι λένε για μένα, αρκεί να πιστέψω στις δικές μου δυνάμεις και εάν πιστέψω πως έτσι πρέπει να γίνει, έτσι θα γίνει. Η δοκιμασία αυτή με έκανε να αντιληφθώ ότι δεν πρέπει να ασχολούμαι με βλακείες, αλλά πρέπει να πάρω πιο σοβαρά τη ζωή, και η ζωή είναι γεμάτη από μικρές στιγμές τις οποίες όλοι μας πρέπει να απολαμβάνουμε. Ήταν η αφορμή για να ξυπνήσω και να αποφασίσω ν’ αναζητήσω την ουσία. Κάποιες στιγμές νιώθω ότι είμαι φυλακισμένη στο σώμα μου, επειδή θέλω να κάνω τόσα πολλά πράγματα την ίδια ώρα και δεν μπορώ. Έχω πλέον περισσότερη θέληση και πείσμα για να εκπληρώσω τους στόχους μου. Μάλλον έχω μια δεύτερη ευκαιρία σε αυτήν την ζωή!!!
Ωστόσο, οφείλω να αναγνωρίσω την αγάπη που μου έδειξαν οι γονείς μου, η οικογένεια μου, οι εργοδότες μου και οι φίλοι μου αλλά και άγνωστα άτομα. Ήταν ιδιαίτερα υπομονετικοί μαζί μου, ιδίως οι γονείς μου που έπρεπε να με φροντίζουν, γιατί δεν είχα δύναμη να εκτελέσω οτιδήποτε μόνη μου. Ακόμη και μπάνιο έπρεπε να με κάνουν και η μαμά μου ,μου μαγείρευε οτιδήποτε της ζητούσα γιατί πολλές φορές μου ερχόταν εμετός και δεν μπορούσα να φάω οτιδήποτε.
Δέχτηκα πάρα πολύ αγάπη από όλους (γονείς, οικογένεια, φίλοι, εργασιακό περιβάλλον, άγνωστοι) που τα λόγια είναι περιττά για να τα περιγράψω όλα λεπτομερώς. Το μόνο σίγουρο είναι πως τα θυμάμαι όλα!
Ήμουν άγνωστη μεταξύ αγνώστων. Γνώρισα ανθρώπους που δεν μπορώ να σας τους περιγράψω. Να ξεκινήσω από το νοσηλευτικό προσωπικό; Από τους ιατρούς μου; Από τους νέους μου φίλους; Το μόνο που εύχομαι για αυτούς τους ανθρώπους είναι να έχουν Υγεία! Το έργο τους είναι πολύ δύσκολο και θέλει πολλή δύναμη ψυχής
Ένα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σε αυτούς τους ανθρώπους δεν αρκεί. Δεν αρκεί σε καμία περίπτωση. Πιστεύω όμως ότι ένα χαμόγελο είναι πολύ καλύτερο.
Επίσης με επισκεπτόταν ψυχολόγος τόσο από τον Παγκύπριο Αντιλευχαιμικό Σύνδεσμο Ζωή όσο και από τον ΠΑΣΥΚΑΦ. Μπορεί να μην είχα κάθε φορά την ανάγκη να τους μιλήσω ή να τους εκφράσω κάποια επιθυμία ή προβληματισμό μου αλλά αρκετά συχνά έρχονταν από μόνοι τους και με ρωτούσαν εάν τους χρειαζόμουν. Οι σύνδεσμοι ασκούν ένα τεράστιο λειτούργημα τόσο προς τους ασθενείς όσο και προς τους οικείους τους. Και θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για την συνολική στήριξη και αγάπη τους, στο Καραισκάκειο Ίδρυμα, στον ΠΑΣΥΚΑΦ και στον Παγκύπριο Αντιλευχαιμικό Σύνδεσμο Ζωή.
Για μένα έχουν γίνει κομμάτι της ζωής μου και νιώθω πλέον μέλος των οικογενειών τους.
Πλέον, επειδή λόγω της εμφάνισης μου δεν είναι προφανές, αποφεύγω να το λέω σε άτομα τα οποία γνωρίζω για πρώτη φορά, όχι επειδή ντρέπομαι ή θέλω να το ξεχάσω, αλλά για να με γνωρίσουν χωρίς να επηρεάζονται συναισθηματικά. Δεν επεδίωξα ποτέ να γίνω αρεστή στον κόσμο για αυτό, ούτε επιζήτησα ποτέ σημασία ή “κοινό” για αυτό. Παρόλα αυτά ποτέ μου δεν είχα ή έχω πρόβλημα να μιλήσω για την περιπέτεια μου. Έδωσα συνεντεύξεις σε διάφορες εκπομπές, εφημερίδες και πρόσφατα συμμετείχα εκπροσωπώντας την Κύπρο σε ένα YOUTH CANCER FORUM το οποίο πραγματοποιήθηκε στην Λιθουανία, φιλοξενώντας νεαρούς survivors cancer από 24 χώρες. Μια πολύ ωραία εμπειρία, στην οποία γνώρισα νέους ανθρώπους και ανταλλάξαμε ιδέες και απόψεις με στόχο να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον, αφαιρώντας τα στίγματα και εξισώνοντας το πρότυπο του καρκίνου σε ολόκληρη την ήπειρο για τους νέους.
Βέβαια, οι χημειοθεραπείες είναι τόσο δυνατές που τα κατάλοιπα τους θα με συντροφεύουν για πολύ καιρό ακόμα. Δεν θα μπορέσω ποτέ να δώσω αίμα, ούτε να γίνω δότρια μυελού των οστών. Ο οργανισμός μου μετά τις χημειοθεραπείες είναι ιδιαίτερα ευάλωτος και ευαίσθητος. Όμως αυτό δεν με εμποδίζει να δουλεύω, να ασχολούμαι με τον εθελοντισμό, να πηγαίνω εκδρομές και δεν χάνω ευκαιρίες να ταξιδεύω.
Κλείνοντας δε θα πω τα κλισέ, να έχουν κουράγιο, δύναμη και να προσπαθούν να βλέπουν τα θετικά γύρω τους. Αυτά νομίζω λίγο πολύ εννοούνται. Πριν την διάγνωση μου και εγώ πίστευα πως δεν τα καταφέρνουν πολλοί, πως είναι κάτι τελεσίδικο. Όμως ισχύει το αντίθετο, πολλοί τα καταφέρνουν, γι’ αυτό να έχετε πίστη, θέληση και κουράγιο. Πίστη στο Θεό πρώτα από όλα, πίστη στη δύναμη που έχει ο καθένας μέσα του. Σε όλους είναι κάπου κρυμμένη και εμπιστοσύνη στον γιατρό σου. Πολύ σημαντικό αυτό. Αν δεν τον εμπιστεύεσαι ή δε νιώθεις άνετα πήγαινε αλλού. Να τον ρωτάς για τα πάντα. Να ξεκουράζεσαι, να έχεις ανθρώπους γύρω σου που σε αγαπούν, να κάνεις πράγματα που σε ευχαριστούν και αν πρόκειται λόγω της ασθένειας να στερηθείς πράγματα που αγαπάς, σίγουρα θα βρεθεί κάτι άλλο να αγαπήσεις. O καρκίνος δεν είναι ανίκητος, ξεπερνιέται, αρκεί να πιστέψεις στις δυνάμεις σου και να μην φοβηθείς. Σήμερα 9 μήνες χωρίς φάρμακα, ζαλάδες και πόνους στα κόκαλα νιώθω ευλογημένη και τυχερή για τα όσα είχα και έχω μέχρι σήμερα. Για αυτό όταν νοσούμε δεν πρέπει να μένουμε μόνοι μας αλλά να συζητάμε και να μοιραζόμαστε τις εμπειρίες μας, γιατί η λευχαιμία για μένα ήταν μια εμπειρία, Ένα μάθημα ζωής!